عاشق که شَوی
عاشق که شَوی ، همسفر ِ راز شَوی با هرچه وَرای ِ پرده ، همراز شوی
از مرز ِ هراس و مُردِگی می گذری در خطِ زمان ، دوباره آغاز شوی
گیسوی بلندت صنما ، راه ِ من است چشمان ِ سیاهت به شبم ماه ِ من است
مِی ، معرفتِ ساغر ِ هستی ِ تو بود عشق ِ ملکوتیَم ! زمین چاه ِ من است
آن خرمن ِ گیسو صنما ، باز مکن با چشم ِ سیَه فتنه سرآغاز مکن
ای ساقی ِ جام از لبِ میگونه مرا حیران ِ گشودن ِ دوصد راز مکن
هر روز كه مي بَرَدم ، ساربانِ عمر از كوچه باغ ِ خاطره با كاروان ِ عمر
احساس ميكنم كه فراتر ز ِ روز ِ قبل عاشق ترَم ترا ، ترا ارمغان ِ عمر
خوشا زندان ، که دیوارش تو باشی خوشا پایان ، که آغازش تو باشی
خوشا بیماری وُ رنج از غم ِ دوست خوشا مُردن ، که اِحیایَش تو باشی
زیبایی باران ، همه از موی تو بود آرامش ِ شب ، ز ِ چشم ِ آهوی تو بود
سُرخی ِ شفق به رنگِ لبهای تو گشت اعجاز ِ سپیده مُعجز ِ روی تو بود
شمع وُ گل وُ پروانه وُ مینای الَست دریای غم وُعاشق وُ خال وُ لبِ مست
باید که فنا شوی به راه معشوق وَر نه همه بر پردۀ پندار ِ دل است